جهرم خبر، در جهرم قدیم، بعضی مکانها بخشی از خاطره مردم شهر به شمار میآمدند. مکانهایی که نامشان با یک طعم، یک عصر تابستانی یا دورهمیهای ساده گره خورده و سالها بعد، یادآوریشان میتواند بخشی از حالوهوای زندگی در گذشته را دوباره زنده کند.
در ابتدای خیابان منوچهری جهرم، کافهای با نام «تندرو» قرار داشت؛ کافهای که بهویژه به خاطر پالوده و بستنیهایش در خاطر مردم آن روزگار مانده است. حیاط کافه، باغچهای کوچک داشت و همین فضای سبز و صمیمی، حالوهوایی متفاوت به آن میداد؛ تا انجا که خوردن یک بستنی یا کاسهای پالوده، میتوانست بهانهای برای چند دقیقه نشستن، گفتوگو و با هم بودن باشد.
آنچه امروز شاید ساده به نظر برسد، در جهرم آن روزها بخشی از تجربه اجتماعی مردم بود. کافههایی مانند تندرو، در کنار عرضه خوراکیهای ساده، فضایی برای دیدار و معاشرت فراهم میکردند؛ جایی که خاطرهها با همان لحظههای کوچک و روزمره ساخته میشدند.
اما شاید جذابترین بخش این خاطره، قیمت بستنیهای تندرو باشد؛ بستنی کوچک دو ریال، یعنی دو زار و دهشاهی، و بستنی بزرگ پنجهزار؛ اعدادی که امروز بیش از آنکه یک قیمت باشند، تبدیل به نشانهای از فاصله اقتصادی و تغییر سبک زندگی در گذر زمان شدهاند.
«تندرو» شاید امروز دیگر آن کافه و باغچه کوچک را نداشته باشد، اما در روایتهای شفاهی و خاطرات شهروندان، همچنان بخشی از جهرمِ قدیم را نمایندگی میکند؛ جهرمی که بخشی از هویت شهریاش در همین جزئیات کوچک شکل گرفته است؛ در خیابانها، مغازهها، کافهها، طعم بستنی و پالوده و دورهمیهایی که شاید ساده بودند، اما برای نسلی از مردم، خاطرهانگیز شدند.
گاهی برای شناخت یک شهر در گذشته، لازم نیست سراغ بناهای بزرگ و اتفاقات تاریخی برویم؛ یک کافه کوچک در ابتدای خیابان منوچهری، یک حیاط باغمانند و یک بستنی دو ریالی هم میتواند بخشی از تاریخ اجتماعی یک شهر را روایت کند.