جهرم خبر| در شمال روستای تاریخی گلدامچه، در بخش کردیان، دهانهای شگفتانگیز به نام تنگ عربی خودنمایی میکند؛ دهانهای دستکند که در روزهای ترسالی، آب چشمهای جوشان در آن جریان مییابد و چشماندازی بکر و تماشایی میسازد. این تنگه که از شمال با تنگ جرگزی و از جنوب با تنگ کفتری هممرز است، علاوه بر یک شاهراه طبیعی دعوتی برای تجربهی طبیعتگردی عمیق و کشف ناشناختههای منطقه به شمار میرود.
در دهانه شمالی این تنگ، سه شکفت سنگی منحصربهفرد با نامهای شکفت بهروز و مش خانی پراکندهاند؛ شکفتهایی که ظرفیت بالایی برای توسعه گردشگری طبیعتمحور دارند و میتوانند به موتور محرک اقتصاد محلی بدل شوند.
اما شکوه گلدامچه تنها در طبیعت آن خلاصه نمیشود. این روستا یکی از کهنترین سکونتگاههای کردیان است؛ جایی که شواهد سکهزنی در دوره ساسانیان، از پیشینهی تمدنی آن حکایت دارد. گلدامچه همچون موزهای زنده، آثار ارزشمندی را در دل خود جای داده است: کاروانسرای شکسته، آبانبار تاریخی حاج زینل، تخت شاه، تل نقارهخانه و سد قدیمی، هر یک بخشی از روایت پرشکوه تاریخ این دیار هستند.
با این حال، این میراث گرانبها امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند توجه و صیانت است. هرچند دهیاری و شورای روستا با عزم و همت در مسیر حفظ و معرفی این آثار گام برمیدارند، اما مرمت و احیای بناهایی چون آبانبار حاج زینل که بخشی از آن بر اثر بلایای طبیعی تخریب شده، نیازمند تخصیص منابع و حمایت مدیریتی کلان است.
اکنون زمان آن رسیده است که با همکاری مسئولان محلی و استانی، از فراموشی این گنجینههای ارزشمند جلوگیری شود و فصل تازهای از شکوفایی فرهنگی و گردشگری برای گلدامچه و کردیان رقم بخورد؛ فصلی که میتواند هم میراث گذشته را زنده کند و هم آیندهای روشن برای اقتصاد و فرهنگ منطقه بسازد.
حمیدرضا مساح قطب آبادی