جهرم خبر| در روایتهای قدیمی مردم جهرم، واژهای محلی به نام «کذو» یا «کذاب» جایگاه ویژهای دارد؛ واژهای که به رطوبت روی سنگها یا کف رودخانههای فصلی اطلاق میشده و از دور شبیه آب به نظر میآمد، اما در حقیقت آب نبود. همانند سراب در بیابان، «کذو» تصویری فریبنده از وجود آب بود که در واقعیت، تنها رطوبتی سطحی محسوب میشد.
اهالی مناطق مختلف جهرم این اصطلاح را به کار میبردند؛ از رودخانه کنار نیروگاه بندبست گرفته تا پشت پاسگاه سنگرخوری. در این مناطق، آب شور و تلخ جریان داشت و همین ویژگی، نام «کذو» را برای آن تثبیت کرده بود.
اما «کذو» تنها به رطوبت و سراب محدود نمیشد؛ در ذهن مردم، با خاطراتی از سرمای سخت زمستانی نیز گره خورده بود. سرمایی که از باغ دنبه تا زمینهای آسمانگرد امتداد داشت و علت اصلی آن، ترکیب رطوبت رود قرهآغاج با بادهای کوه بیدکرپه و کهمره بود. این شرایط آبوهوایی، زمستانهای طاقتفرسایی را برای دامداران و کشاورزان رقم میزد.
در مسیر قطبآباد به شیراز نیز، جغرافیای محلی با نامهای خاص شناخته میشد: سمت راست جاده «تل صندوقی» و سمت چپ «کفه فتحآباد». رودخانه آنجا نیز «کذو» نامیده میشد و در کنار تل موشی، محلی بود که اهالی آن را به خوبی میشناختند. بسیاری از دامداران، همچون راوی این خاطرات، سالها گلههای خود را در زمستان به «بغل سیاه» میبردند و با سختیهای طبیعت دستوپنجه نرم میکردند.