جهرم خبر| در روزگاری که خبری از کارت دعوت و ابزارهای رسمی اطلاعرسانی نبود، مراسمهای عروسی در جهرم با شیوهای سنتی و صمیمی برگزار میشد. خانواده داماد برای دعوت از خویشاوندان و همسایگان، بانویی خوشصحبت و آشنا به آداب معاشرت را برمیگزیدند. او مأمور میشد تا خانه به خانه برود و مردم را رسماً برای شرکت در حنابندون و جشن عروسی فرا بخواند.
این خانم، همراه خود سینی ورشو آراستهای داشت؛ کف آن با ترمه پوشانده میشد، رویش دستهگلی تازه قرار میگرفت و در کنار آن شیرینی رنگارنگی بود که در اصطلاح محلی به آن «دعا رسون» میگفتند. این سینی، نمادی از احترام و شادی بود و فضای دعوت را رسمیتر و دلنشینتر میکرد.
در هر خانه، میزبان با چای از او پذیرایی میکرد و به رسم قدردانی، مبلغی اندک در سینی میگذاشت. سپس او با خداحافظی، راهی خانه بعدی میشد تا دعوت را ادامه دهد. این رفتوآمدها، علاوه بر اطلاعرسانی، فرصتی برای دیدار و گفتوگو میان خانوادهها فراهم میکرد و به مراسم عروسی رنگی از همبستگی اجتماعی میبخشید.
این سنت، بیش از یک رسم ساده، بازتابی از فرهنگ معاشرت و روابط انسانی در جهرم بود؛ فرهنگی که شادیها را جمعی میکرد و پیوندهای اجتماعی را محکمتر میساخت. امروز کارتهای چاپی و پیامهای دیجیتال جایگزین آن شدهاند، اما یادآوری این آیین نشان میدهد که چگونه مردم گذشته با ابزارهای ساده، شادیهای خود را با دیگران تقسیم میکردند و مراسمها را به فرصتی برای نزدیکی دلها بدل میساختند.