به گزارش جهرم خبر، برای بسیاری از مردم، «باربد» تنها نامی است که در گوش تاریخ شنیدهاند؛ اسمی که مبهم میگذرد و کمتر کسی داستان مردی را میداند که روزگاری در دربار خسروپرویز چنان تأثیر گذاشت که «شاهِ رامشگران» لقب گرفت. مازیار الطافی، مدیرعامل انجمن میراث فرهنگی «بچههای شهر باربد»، سالهاست با این دغدغه زندگی میکند. اینکه چطور چهرهای تا این اندازه مهم، در زادگاه خودش کمتر شناخته شده است.
او میگوید بسیاری نمیدانند باربد تنها یک نوازنده یا شاعر نبود، بلکه «اعجوبه زمان» محسوب میشد. نامش را «صاحب اجازه» معنا کردهاند؛ کسی که هرکس میخواست به بارگاه خسروپرویز وارد شود، باید از او اجازه میگرفت.
الطافی با شور خاصی از روایتهای تاریخی یاد میکند: «سرکش نمیخواست باربد وارد دربار شود. اما باربد لباسی سبز پوشید، در باغ سلطنتی پنهان شد و وقتی خسرو وارد شد، سه نغمه دادآفرین، پیکار گُرد و سبز در سبز را نواخت. همان لحظه خسرو متوجه نبوغ او شد و باربد را به مقام خنیاگر ارشد رساند.»
او به اختراع «نظام نغمهها» و ۳۰ لحن باربد اشاره میکند؛ میراثی که در تاریخ موسیقی ایران جایگاهی یگانه دارد.
جرقهای که به تمبر ملی تبدیل شد
مازیار الطافی از نوجوانی در جستوجوی راهی بود تا نام باربد را در زادگاهش زنده نگه دارد. بارها برای برگزاری همایش بزرگداشت تلاش کرد، اما به گفته خودش «هیچگاه مجوزی صادر نشد». همین ناکامیها او را بیشتر مصمم کرد تا کاری ماندگار انجام دهد.
می گوید: «به هشتسالگی انجمن رسیده بودیم و فکر میکردم باید کاری کنیم که در تاریخ بماند. تصمیم گرفتم تمبر باربد را ثبت کنیم؛ مسیری بسیار سخت، اما شدنی.»
این رؤیا سرانجام در ۶ آذر ۱۳۹۷ تحقق یافت؛ روزی که تمبر رسمی باربد در سالن اداره بهزیستی جهرم رونمایی شد. مراسمی کوچک اما تاریخی؛ اولین تلاش رسمی برای معرفی این چهره بزرگ هنری در شهر خودش.
الطافی میگوید: «چهرههای تاریخی مثل باربد یا همای چهرزاد، هویت ما هستند. اگر آنها را نشناسیم، انگار بخشی از ریشهمان را گم کردهایم.»
به باور او، معرفی این شخصیتها علاوه بر یک فعالیت فرهنگی تلاشی برای تقویت هویت، افزایش انگیزه و ایجاد پیوند عمیق میان نسل امروز و گذشته است.
به اعتقاد الطافی، «وقتی نوجوان بداند شهرش روزگاری باربد را به دنیا داده، این میتواند احساس غرور و مسئولیت ایجاد کند. این همان چیزی است که نام جهرم را میتواند دوباره بدرخشد.»