به گزارش جهرم خبر، در جهرم، جایی که کمآبی سالهاست مرزهای کشاورزی را تعیین میکند، هر حرکت تازه در عرصه تولید، با تردید و امید توأمان همراه است. شرایط اقلیمی این شهرستان اجازه کشت بسیاری از محصولات پرآببر را نمیدهد و کارشناسان کشاورزی همواره بر ضرورت تغییر الگوی کشت و حرکت به سمت محصولات کممصرف و اقتصادی تأکید داشتهاند. در این میان، کشتهای گلخانهای بهعنوان یکی از راهکارهای جدی مطرح شدهاند؛ روشی که با وجود ظرفیتهای بالقوه، هنوز آنگونه که باید در جهرم گسترش نیافته است.
با این حال، تجربهای جدید توجهها را به خود جلب کرده است؛ تجربهای که شاید تا پیش از این بیشتر به مناطق گرمسیری و پرآب نسبت داده میشد. برای نخستینبار، کشت گلخانهای موز در یکی از واحدهای تولیدی جهرم آغاز شده و این سؤال را پیش روی افکار عمومی گذاشته است که آیا موز میتواند با شرایط اقلیمی این منطقه سازگار شود؟
سجاد قناعتیان، سرپرست مدیریت جهاد کشاورزی جهرم، با اشاره به اجرای این طرح میگوید: یک گلخانه به وسعت ۱۲ هزار مترمربع در بخش کردیان به کشت موز اختصاص یافته و برآوردها نشان میدهد در هر دوره برداشت، بیش از ۹۰ تن محصول با کیفیت قابل عرضه به بازار خواهد بود. رقمی که نشان از ظرفیت اقتصادی این شیوه تولید دارد، آن هم در منطقهای که محدودیت منابع آب همواره یکی از چالشهای اصلی بوده است.
به گفته قناعتیان، کشت موز در فضای گلخانهای علاوه بر مدیریت بهتر مصرف آب، مزایای دیگری نیز به همراه دارد. مقاومت بالاتر گیاه در برابر آفات و بیماریها، نیاز کمتر به سموم و کودهای شیمیایی و در نهایت تولید محصول سالمتر، از جمله ویژگیهایی است که این نوع کشت را به گزینهای قابل تأمل برای کشاورزان تبدیل میکند.
او همچنین تأکید میکند اجرای این طرح میتواند نقش مؤثری در ایجاد اشتغال و افزایش درآمد پایدار در بخش کشاورزی داشته باشد. از سوی دیگر، تولید داخلی موز، هرچند در مقیاس محدود، میتواند به کاهش وابستگی کشور به واردات این محصول کمک کند؛ موضوعی که از منظر اقتصادی و امنیت غذایی حائز اهمیت است.
سرپرست مدیریت جهاد کشاورزی جهرم توسعه کشتهای گلخانهای و متراکم با محوریت محصولات کمآببر و ارزشمند را از اولویتهای این مدیریت عنوان میکند و میافزاید: برنامهریزی برای ترویج روشهای نوین تولید در دستور کار قرار دارد تا کشاورزی منطقه با شرایط اقلیمی و منابع موجود همخوانتر شود.
کشت موز در جهرم هنوز یک تجربه نوپا به شمار میآید، اما همین گام نخست نشان میدهد که با رویکرد علمی و استفاده از فناوریهای جدید، میتوان افقهای تازهای پیش روی کشاورزی مناطق کمآب گشود؛ افقهایی که اگر درست مدیریت شوند، میتوانند هم به پایداری تولید و هم به رونق اقتصادی منطقه کمک کنند.