جهرم خبر|هوا که دلچسب شد و باران نمنم گرفت، به فرمان حکیمانه طبیب، قدمزنان در پیادهروی “شهرِ عزیزمان جهرم” به گشتوگذار پرداختم. غرق در افکار عمیق فلسفی و شاید کمی هم رمانتیک (که این هوای بارانی آدم را به فکر فرو میبرد)، ناگهان، جهان دور سرم چرخید و من، با کمال افتخار و شکوه، تقدیر را در آغوش گرفتم. البته منظورم زمین سیمانی بود، که گویی برای استقبال از من، آمادهتر از همیشه خود را پهن کرده بود.
بگذریم از اینکه سر تا پایم شبیه تابلوی نقاشیِ اکسپرسیونیستیِ “گل و شل در عصر بارانی” شد و تا چند ساعت، عضلهی “بد و بیراه گفتن به مسئولین” در دلم فعال بود. اما در میان درد و گلولای، یک سوال اساسی ذهنم را قلقلک داد: چرا در این شهر، بعضی پیادهروها کاشی و موزاییک فرش هستند، اما پیادهروی ما، این “گوشهی دنجِ فراموششده”، با یک روکش سیمانیِ ابر و بادی تزیین شده است؟
مگر ما از مریخ آمدهایم؟ یا نکند کاشی و موزاییک، جزو مواردی است که فقط برای “آدمهای نورچشمی” یا آنهایی که “پایگاه رای” خوبی در شورای شهر دارند، اختصاص داده شده؟ یعنی ظاهراً برای اینکه روی سیمان راه نرویم، باید یا چشمِ “آقایانِ شورا” باشیم، یا رایدهندهی حرفگوشکنِ جلساتِ “همه با هم، یکی برای همه”؟
واقعاً که… انگار در این شهر، “عدالت” هم سیمانی شده، فقط روکشِ تزئینیاش را به برخی دادهاند و بس! ما هم که همچنان باید با افتخار، روی سیمانِ باران خورده، زمین بخوریم و خدا را شکر کنیم که حداقل، “هوای دلچسبی” داریم! چه نیازی به این تشریفاتِ کاشی و موزاییک است، وقتی میشود با یک زمین خوردنِ باشکوه، طعمِ واقعیِ سیمان را چشید و در عین حال، به فکرِ “آیندهی سیاسیِ شهر” هم بود؟ عجب دنیایی!
بله متاسفانه یک عده محله گراتوشوری شهرنفوذکردن ونهایت سواستفاده رامیکنن همین مسئله دراسفالت کردن خیابانها هم مشهوده درحالی که بعضی جاهای شهرازاسفالت محروم هستن ماشاهداسفالت بعضی جاهای غیرضروری مثل خیابان فدک هستیم فقط شده تعصب ومحله گرایی متاسفانه