جهرم خبر، دکتر مجیدرضا جهان مهین| چهاردهم مهرماه، سالروز تولد محمدکریم اشراق است؛ مردی از دیار آفتاب و نخل، که سالیان دراز نام ایران و جهرم را بر فراز محافل دیپلماتیک و فرهنگی جهان درخشان نگاه داشت. اشراق، فرزند مرحوم حاج علیمحمد اشراق، از چهرههای خوشنام بازار جهرم، در همین روز در سال ۱۳۲۵ در محله کهن گازران این شهر چشم به جهان گشود و از همان کودکی، نوری از دانش و دانایی در چشمانش میدرخشید.
تحصیلات ابتدایی خود را در دبستان فردوسی آغاز کرد و در همان سالها، زیر سقف آرام مدرسه علمیه خان، در کنار استاد عنایتالله احیاء، با واژگان عربی و فارسی انس گرفت و با خواندن جامعالمقدمات، گام در مسیر دانایی نهاد. عشق به آموختن، او را از جهرم به تهران رساند؛ جایی که در دانشگاه تهران در کارشناسی رشته حقوق سیاسی و سپس کارشناسی ارشد روابط بینالملل به تحصیل پرداخت و از محضر استادان بزرگی چون علامه محمود شهابی، دکتر حمید عنایت، دکتر سید حسین صفایی، دکتر محمدحسین علیآبادی و دکتر محمدعلی حکمت بهره برد.
ورود او به وزارت امور خارجه، آغازی بود بر فصلی تازه در زندگیاش؛ فصلی که در آن علم و عمل، فرهنگ و سیاست، در کنار یکدیگر معنا یافتند. اشراق در سالهای نخست خدمت، مسئول امور کشورهای عراق، یمن شمالی، عربستان و کویت بود. نخستین مأموریت خارجی او به بغداد، برای پیگیری قرارداد مرزی شطالعرب انجام شد و اندکی بعد، در سال ۱۳۵۵ به نیویورک رفت تا به عنوان نماینده ایران در سازمان ملل، صدای کشورش را در عرصه جهانی بازتاب دهد.
با وقوع انقلاب اسلامی، به ایران بازگشت و سپس به لاهه اعزام شد تا در مقام دبیر اول سفارت ایران، در پروندههای حساس بینالمللی، از جمله پیگیری شکایت ایران درباره حادثه ایرباس A300 نقشآفرینی کند. از سال ۱۳۷۲ تا دو دهه بعد، در سازمان منع تسلیحات شیمیایی (OPCW) در لاهه، در حوزههای حقوقی و روابط بینالملل به فعالیتی ثمربخش پرداخت و در کنار آن، در کتابخانه مرکزی دانشگاه لیدن، به پژوهش در متون فارسی و نسخههای خطی همت گماشت.
ثمره آن سالها، کتابها و پژوهشهایی است که هر یک برگی از تاریخ فرهنگ ایران را زنده نگه میدارند: بزرگان جهرم (۱۳۵۱)، تاریخ و مقررات جنگ در اسلام (۱۳۶۰)، شاخههای گل (۱۳۶۹)، و ترجمهی کتاب آذربایجان در ایران معاصر از دکتر تورج اتابکی (۱۳۷۶). او همچنین در تصحیح و ویراستاری متون کهن چون نوادرالوقایع و نگارش مقالاتی درباره علمای جهرم و خفر، از جمله «مولانا شمسالدین خفری»، «میرزا نصیر جهرمی و خاندان او»، «روحانیان جهرم از حوزه شیراز تا قم» و «زندگی با کتاب»، سهمی درخور دارد.
در آبان ۱۳۹۲، به همت مرکز جهرمشناسی و در روزگاری که نگارنده مدیر آن مرکز بود، در آیینی فرهنگی با عنوان «سیر در تاریخ جهرم» از او به عنوان پژوهشگری پرتلاش و چهرهای ماندگار تجلیل شد. چندی پیش نیز کتاب فاخر «اشراقنامه» در ۶۱۰ صفحه منتشر شد؛ اثری که گویی حاصل نیم قرن پژوهش، تحقیق و عشق به میراث مکتوب ایران است و از سوی اهل علم و ادب با استقبال گسترده روبهرو شده است.
امروز، یاد و نام این فرهیخته گرانقدر به عنوان یکی از نمادهای پیوند فرهنگ، دیپلماسی و پژوهش گرامی داشته میشود؛ مردی که میان جهان سیاست و قلم، راهی روشن، انسانی و پایدار گشود راهی که از جهرم آغاز شد و تا روشنای کتابخانههای لیدن ادامه یافت.