جهرم خبر،در یکی از روزهای تابستانهای گرم سال ۱۳۳۱ شهر جهرم، محلهی قدیمی «دشتاب» شاهد تولد فرزندی بود که قرار بود نامش در تاریخ علمی و مبارزاتی این دیار ماندگار شود. دکتر محمدجواد ثابت جهرمی، فرزندِ مرحوم عباسعلی، از همان کودکی در دامانِ پدری که با کشاورزی و ارزیابی باغهای جهرم روزگار میگذراند، درسِ سختکوشی آموخت. او که تحصیلاتِ ابتدایی خود را در مدارس تاریخیِ «قاآنی» و «شرف» و دوره دبیرستان را در «خواجه نصیر» گذرانده بود، هیچگاه تصور نمیکرد که مسیرِ زندگیاش از «مکتبخانه مرحوم کربلایی آقا سید عبدالرّضا سیادت ملقب به امین السّادات» و درسِ نزد مرحوم حاج سید محمد سیادت، به زندانهای مخوفِ پیش از انقلاب و سپس به تالارهای افتخارآمیزِ دانشگاه ختم شود.
مشقِ مبارزه در کتابخانهی اسلامی
سال ۱۳۴۵ نقطه عطفی در زندگی دکتر ثابت بود. او با ورود به «کتابخانه اسلامی جهرم»، مرکزی که به همتِ عالمِ وارسته مرحوم آیتالله حاج شیخ حسین شبزندهدار جهرمی پایهگذاری شده بود، تحت مدیریتِ حاج نعمتالله تقاء، الفبای فعالیتهای مذهبی و سیاسی را آموخت. این کانون، فراتر از یک فضای فرهنگی، بستری برای جوششِ اندیشههای انقلابی بود که دکتر ثابت را در مسیری دشوار اما پر از افتخار قرار داد.
شبِ سیاه در کمیته مشترک؛ بهای آزادی
مهرماه ۱۳۵۰، او دانشجوی زیستشناسی دانشگاه اصفهان شد، اما قلبش همچنان برای آرمانهای انقلابیِ شهرش میتپید. این تعهد، هزینه سنگینی داشت. در واپسین روزهای اسفند ۱۳۵۱، ساواک که فعالیتهای او را رصد میکرد، وی را در اصفهان دستگیر و به شیراز منتقل کرد. خاطرات آن شبِ «چهارشنبهسوری» در زیرزمینِ کمیته مشترکِ ساواک و شهربانی، گویای رنجی عمیق است؛ شکنجههایی چنان سخت که تا یک هفته توان راه رفتن را از او ستاند. او به مدت یک ماه را کمیته مشترک شیراز و به مدت دو ماه در بند سیاسی زندان عادلآباد شیراز در کنار بزرگانی چون حاج نعمتالله تقاء جهرمی و سایر مبارزان جهرمی سپری کرد تا اینکه در خرداد ۱۳۵۲ طعم شیرینِ آزادی را چشید.
سه دهه استادی؛ از استاد راهنمایی پایاننامه تا سکانداریِ دانشکدهها
دکتر ثابت جهرمی پس از آزادی، با وجود یک سال وقفه تحصیلی به دلیل شرایط سیاسی، با عزمی راسخ لیسانس زیست شناسی (۱۳۵۵) و فوق لیسانس بیوشیمی دانشگاه اصفهان (۱۳۵۸) و بعد تا دکتری بیوشیمی بالینی (۱۳۷۳) ادامه داد. و اوّلین دانشجوی فارغ التحصیل دکترای بیوشیمی دانشگاه اصفهان است. او از آذرماه ۱۳۵۸ در دانشگاه علوم پزشکی کرمان استخدام و هیات علمی شد و ۳۰ سالِ پربارِ عمرش را صرف تربیتِ نسلی از پزشکان، داروسازان و پرستاران کرد. هدایت چندین پایاننامه و تصدیِ سمتهای کلیدی همچون ریاست دانشکده پیراپزشکی و معاونتهای آموزشی و فرهنگی دانشگاه کرمان، تنها بخشی از کارنامه درخشان اوست. او حتی در سال ۱۳۷۵، با حضور در تیم پزشکی حج، به عنوان رئیس آزمایشگاههای مکه و مدینه به زائران خانه خدا خدمت کرد.
بازگشت به ریشهها؛ معلمی در قامتِ بازنشستگی
دکتر ثابت با رتبه استادیاری پس از ۳۰ سال خدمتِ رسمی و ۵ سال تدریسِ پس از بازنشستگی در دانشگاههای جیرفت، بم و زرند، به شهر و دیار خود، جهرم، بازگشت. امّا این بازگشت به معنای سکون نبود. او امروز با همان روحیه معلمی، دانستههای پزشکی و آزمایشگاهی خود را در کانون «جهاندیدگان»، پارک شهر و جمع بازنشستگان فرهنگی به رایگان در اختیار همشهریانش قرار میدهد.
دکتر ثابت جهرمی نمونهی بارزِ نسلی است که علم را برای نفعِ جامعه آموخت. از تربیتِ دو فرزندِ، دکتر محمد ثابت جهرمی متخصص ارتوپد و شاغل در کرمان و دکتر مهدی ثابت جهرمی دکترای گیاهان دارویی شاغل در دانشکده طب سنتی دانشگاه علوم پزشکی تهران و اکنون سرمایههای کشورند، تا انتقالِ دانشِ تخصصی به اقشارِ بازنشسته جهرم، همگی نشاندهندهی تداومِ همان روحیهی «خادمبودنی» است که در جوانی در کتابخانه اسلامی جهرم در او نهادینه شده بود. او امروز، یک «سرمایهی معنوی و علمی» برای شهر جهرم است که حکایتِ ایستادگیاش در ساواک و موفقیتش در عرصه علم، میتواند چراغِ راهِ نسلِ جوانِ این سرزمین باشد.