جهرم خبر در یکی از کوچه‌های قدیمی گازران جهرم، در محله‌ای که هنوز ردپای خانه‌های قدیمی و نام‌های آشنای روحانیون و معلمان در حافظه مردمش مانده است، روز جمعه ۱۹ خرداد ۱۳۲۳ کودکی به دنیا آمد که سال‌ها بعد زندگی‌اش با مدرسه، معلمی و فرهنگ گره خورد؛ جواد بلیغ جهرمی، فرزند خانواده‌ای که علم و منبر و آموزش در آن سابقه‌ای چندنسلی داشت.
او سوّمین فرزند حجت‌الاسلام مرحوم شیخ میرزا علی بلیغ جهرمی بود؛ روحانی‌ای که در کنار فعالیت‌های دینی، به خیاطی نیز اشتغال داشت و در ایام عزاداری حضرت اباعبدالله الحسین(ع)، از جهرم برای تبلیغ به بوشهر، بنادر جنوبی و حسینیه جهرمی‌های آبادان دعوت می‌شد تا برای مردم از مصائب اهل‌بیت(ع) بگوید.
پدر بزرگ او نیز حاج شیخ محمد نایب‌الصدر، معروف به شیخ کازرونی، از علمای قدیم جهرم و امام جماعت قدیمی امامزاده اسماعیل (ع) بود؛ روحانی و منبری شناخته‌شده‌ای که نامش در میان نسل‌های اهل علم این شهر باقی مانده است. مادرش نیز از سادات جنابعلی جهرم بود.
جواد بلیغ در چنین خانواده‌ای بزرگ شد؛ خانواده‌ای که برای او قرآن و آموزش، بخشی طبیعی از زندگی بود.
قرآن، نخستین درس خانه
اوّلین کلاس جواد بلیغ، مدرسه نبود؛ خانه بود.
او مانند دیگر خواهران و برادرانش قرآن کریم را نزد پدر آموخت و پس از آن راه دبستان فرهنگ جهرم را در پیش گرفت.
دوران دبیرستان را تا کلاس نهم که به پایان رساند، مسیرش به دانشسرای مقدماتی جهرم رسید؛ جایی که نخستین قدم‌های حرفه‌ای او برای ورود به دنیای معلمی برداشته شد.
پس از فارغ‌التحصیلی، کار تدریس را از روستاهای منطقه خفر آغاز کرد و بعد به جهرم بازگشت و در مدارس این شهر به آموزش دانش‌آموزان پرداخت.
شاید همان سال‌ها بود که معلمی برای او از یک شغل، به بخشی از هویت زندگی‌اش تبدیل شد.
جوانی میان کلاس و تشک کشتی
جواد بلیغ فقط با کتاب و مدرسه شناخته نمی‌شد. در سال‌های جوانی، کشتی یکی از علاقه‌های جدی او بود؛ ورزشی که فضای متفاوتی با کلاس درس داشت، اما برای او بخشی از زندگی جوانی‌اش را شکل می‌داد.
در کنار ورزش، میل به ادامه تحصیل نیز رهایش نکرد.
او برای تحصیلات عالی راهی تهران شد و در دانشگاه تهران، رشته فقه و مبانی حقوق اسلامی را دنبال کرد و در بهمن‌ماه ۱۳۵۱ مدرک کارشناسی خود را گرفت.
تهران برای او فقط شهر دانشگاه نبود. سال‌هایی که در پایتخت زندگی می‌کرد، همچنان پای تخته کلاس ایستاد و همزمان با تحصیل، در دبیرستان‌های سحاب و رازی تدریس کرد.
برای او دانشگاه و مدرسه دو مسیر جدا نبودند؛ تحصیل می‌کرد تا بیشتر بیاموزد و می‌آموخت تا آنچه را فرا گرفته بود با دیگران قسمت کند.
از جهرم تا شیراز؛ معلمی که ادامه پیدا کرد
پس از پیروزی انقلاب اسلامی، مسیر زندگی جواد بلیغ به شیراز رسید.
او در این شهر در دبیرستان ملاصدرا، واقع در خیابان صاحب‌دیوانی، ابتدا به عنوان دبیر و معاون و سپس مدیر به فعالیت پرداخت و تا زمان بازنشستگی در آموزش و پرورش ماند.
اما بازنشستگی برای او به معنای کنار گذاشتن مدرسه نبود.
برای بعضی‌ها، بازنشستگی پایان کار است؛ برای جواد بلیغ، ظاهراً فقط پایان یک دوره رسمی بود.
بازنشستگی؛ شروع یک فصل تازه
بعد از بازنشستگی، او به جای فاصله گرفتن از آموزش، دامنه فعالیتش را گسترده‌تر کرد.
مجتمع آموزشی غیردولتی «عرفان» را در فرهنگ‌شهر و گلدشت معالی‌آباد شیراز راه‌اندازی کرد؛ مجموعه‌ای که مقاطع مختلف آموزشی از پیش‌دبستانی و دبستان تا دوره متوسطه و آموزش بزرگسالان را دربر می‌گرفت.
در ادامه، با همکاری همسرش، فعالیت آموزشی در دبیرستان و هنرستان دخترانه شهرک گلستان نیز دنبال شد و دبستان ماندگاران هم به این مجموعه اضافه شد؛ مدرسه‌ای که اکنون مدیریت آن را دخترخانمش بر عهده دارد.
اینجا دیگر با یک معلم بازنشسته روبه‌رو نیستیم؛ با کسی مواجهیم که تجربه سال‌ها حضور در کلاس درس را به ساختن یک مجموعه آموزشی تبدیل کرده بود.
وقتی معلمی، شکل یک کارآفرینی پیدا می‌کند
مدرسه برای جواد بلیغ فقط ساختمانی پر از کلاس و نیمکت نبود.
راه‌اندازی چندین مرکز آموزشی در مقاطع مختلف، او را به یک کارآفرین در حوزه آموزش تبدیل کرد؛ فعالیتی که علاوه بر اثر فرهنگی و آموزشی، برای شمار قابل توجهی از افراد نیز فرصت شغلی ایجاد کرد.
در مجموع تعداد زیادی به صورت مستقیم در مجموعه‌های آموزشی او مشغول به کار بودند و شماری دیگر نیز به شکل غیرمستقیم از این فعالیت‌ها بهره می‌بردند.
به این ترتیب، مردی که روزی از یک محله قدیمی جهرم و از خانواده‌ای روحانی برخاسته بود، سال‌ها بعد در شیراز مجموعه‌ای آموزشی را شکل داد که خودش به یک محیط کاری و فرهنگی برای ده‌ها و صدها نفر تبدیل شد.