جهرم خبر| غروب یکی از نامهای ماندگار ورزش فارس فرارسید؛ ایرج ایزدی، پیشکسوت نامآشنای ورزش استان فارس و بنیانگذار بسکتبال جهرم، در ۸۹ سالگی چشم از جهان فروبست و جامعه ورزش را در سوگ نشاند. مردی که بیش از آنکه با سوت داوری یا مدالهای قهرمانی شناخته شود، با اخلاق، لبخند و دغدغهمندیاش برای نسل جوان در یادها مانده است.
او چهاردهم فروردین ۱۳۱۵ در محله گازران جهرم به دنیا آمد؛ در شهری که بعدها نامش را با ورزش گره زد. کودکی و نوجوانیاش در مدارس فردوسی، اسلامی و خواجه نصیر گذشت و خیلی زود استعداد و علاقهاش به ورزش خود را نشان داد. والیبال را از دبیرستان آغاز کرد و با تشکیل تیم مدرسه، مقام سوم آموزشگاههای جهرم را به دست آورد. در کنار آن، در پرش طول، بسکتبال، شنا و فوتبال نیز فعال بود و نشانهای لیاقت گرفت؛ اما آنچه او را ماندگار کرد، روحیه مردمداری و منش معلمیاش بود.
سال ۱۳۳۷، پس از ورود به دانشسرای مقدماتی، به عنوان دبیر ورزش به استخدام آموزش و پرورش جهرم درآمد. از همانجا مسیری آغاز شد که بیش از چهار دهه ادامه یافت؛ مسیری که در آن ورزش تنها تمرین و مسابقه نبود، بلکه مدرسهای برای تربیت انسانها بود. شاگردانش هنوز از کلاسهایی میگویند که در آن، احترام و انضباط همپای تکنیک و آمادگی جسمانی آموزش داده میشد.
ایزدی خیلی زود پا به عرصه مربیگری گذاشت و نسلهای متعددی را پرورش داد. از میان شاگردانش میتوان به عنایت آتشی، عضو پیشین تیم ملی بسکتبال ایران، و حیدرعلی کامیاب کلانتری، مدیرکل اسبق ورزش و جوانان فارس اشاره کرد؛ چهرههایی که هر یک ادامهدهنده راه معلمی بودند که باور داشت ورزش، سکوی انسانسازی است.
در سال ۱۳۴۷، مسئولیت تربیت بدنی شهرستان جهرم به او سپرده شد؛ دورهای که بسیاری آن را نقطه عطف ورزش جهرم میدانند. در آن سالها، زمین فوتبال ساخته شد، سالنهای ورزشی جان گرفتند، ورزشگاه قطبآباد شکل گرفت، استخر تجهیز شد و رشتههای مختلف ورزشی رونق یافت. او علاوه بر اینکه تیم میساخت، زیرساخت میآفرید؛ بازیکن تربیت میکرد و آینده میساخت.
بعدها با انتقال به شیراز نیز همان روحیه پرتلاش و متواضع را حفظ کرد. هر جا جوانی به راهنمایی نیاز داشت، او حاضر بود؛ بیهیاهو و بیادعا. برای بسیاری، ایزدی علاوه بر یک مربی، پدری معنوی بود که کنار زمین ایستاد، دست بر شانه شاگرد گذاشت و به او آموخت چگونه هم در میدان مسابقه و هم در زندگی، جوانمرد بماند.
پیکر این پیشکسوت امروز در بهشت احمدی شیراز تشییع شد؛ بدرقهای برای مردی که سالها بیصدا اما مؤثر، برای اعتلای ورزش فارس کوشید. نام او در حافظه جهرم و شیراز باقی خواهد ماند؛ در خاطره سالنهایی که ساخته شد، در زمینهایی که جوانان در آن دویدند و در دل شاگردانی که هنوز درسهای اخلاق معلم خود را به یاد دارند.