به گزارش جهرم خبر، سرمایه اجتماعی بهعنوان یکی از ارکان توسعه پایدار شناخته میشود و بیتوجهی به کنشگران عرصه خیر و خدمت، نوعی بیعدالتی در رفتار فرهنگی با نخبگان مدنی و زنگ خطری برای فروکاستن انگیزههای مشارکت اجتماعی در سطح ملی و محلی به شمار میرود. مصداق روشن این غفلت، چهرهای است جوان و جهرمی که کارنامهاش درخشانتر از بسیاری نهادهای رسمی است، اما نگاه شهر خود به او، همچنان مهآلود و بیرنگ است.
در روزهای گذشته و در آیینی رسمی و پرشکوه در اردبیل، با حضور استاندار، معاونان، فرماندار، مدیران آموزشوپرورش و نوسازی، و جمعی از خیرین برجسته استان، از مهرداد الطافی، بنیانگذار بنیاد خیریه “موج مهربانی”، بهعنوان یکی از چهرههای ممتاز مدرسهساز کشور تجلیل شد. این مراسم در ساختمان مجمع خیرین مدرسهساز اردبیل، به میزبانی حاج جواد قرآننویس، رئیس مجمع خیرین مدرسهساز استان و مدیرعامل بنیاد خیریه شمیم مهر برگزار شد و با حضور خانواده الطافی و خیرین شناختهشده همراه بود.
آنچه این مراسم را فراتر از یک تقدیر ساده قرار میدهد، حجم کارهای انجامشده توسط این جوان جهرمی است. ساخت ۲۴ مدرسه در سال ۱۴۰۲، و ۲۵ مدرسه دیگر در سال ۱۴۰۳، که مجموعاً به ۶۴ مدرسه رسیده است؛ مدارسی که حالا در گوشهوکنار این سرزمین، مأمن آموختن برای هزاران دانشآموزند. افزون بر این، الطافی در حوزه سلامت و بهداشت نیز، گامهای مؤثری برداشته و آثار ماندگاری بر جای نهاده که از او چهرهای چندبُعدی در امر خیر ساخته است.
همچنین در بخش ویژهای از این مراسم، از چهره الطافی، با اثر قلمکاریشده بر روی مس (هنر اصیل صنایع دستی اردبیل)، پردهبرداری شد؛ حرکتی نمادین اما سرشار از معنا. معنایی که در آن، ارج نهادن به تلاش بیمنت، به فرهنگی نهادینهشده بدل شده است.
تقدیر در غربت، بیمهری در وطن
شاید در نگاه نخست، این مراسم بزرگداشت، خبری ساده در ستایش یک خیر ملی باشد؛ اما در لایهای عمیقتر، این پرسش را پیش میکشد که چرا شهری مانند جهرم، با همه ادعاهای فرهنگی و پیشینه تاریخیاش، هنوز نتوانسته است از چهرههایی چون الطافی به شایستگی تجلیل کند؟ چرا مردی که دهها مدرسه و بنای سلامت در نقاط مختلف کشور بنا کرده، در زادگاه خود همچنان در سایه مانده است؟
مهرداد الطافی، سالهاست که بیهیچ وابستگی سیاسی یا انتظار رسانهای، در میانه میدانِ خدمت ایستاده؛ آن هم در اعماق نیازهای واقعی مردم. از ساخت مدرسه در مناطق دورافتاده گرفته تا خدمات سلامت، از حمایت بیچشمداشت تا تربیت نیروی داوطلب. اما در حالیکه در شهری مانند اردبیل، مقامات ارشد، فرش قرمز برای چنین فردی میگسترانند، در جهرم، حتی سادهترین شکل تجلیل، به رسمیت شناخته نشده است.
شهرهای قدردان، شهرهای توسعهیافته
واقعیت آن است که در بسیاری از شهرها، تکریم چهرههای خدمتگزار، بخشی از سرمایهگذاری فرهنگی است. اما آنجا که قهرمانان مدنی در سکوت به فراموشی سپرده میشوند، مسیر مشارکت عمومی نیز به تدریج رنگ میبازد.
جهرم، با همه پتانسیلهای انسانیاش، اگر نتواند از چهرههایی چون الطافی تجلیل کند، بیآنکه بخواهد، به خودزنی فرهنگی دچار خواهد شد.
در حالی که شهرها برای جذب خیران، رقابتهای سازنده دارند، چگونه میتوان بیتفاوت از کنار جوانی گذشت که بهتنهایی، بار چند نهاد را بر دوش کشیده و حاصل عمرش را بیمنت، وقف جامعه کرده است؟ تجلیل از امثال الطافی، آزمونی برای بلوغ اجتماعی یک شهر است؛ آزمونی که جهرم، هنوز در آن نمره قبولی نگرفته است.
مشکل از اینجاست که خود الطافی سال های سال در گوشه و کنار ایران شروع به مدرسه سازی کرد و هیچ خدماتی به شهر خود نداد و باعث شد چهره ش در شهر خودش خراب بشه و با فشار چندتا پروژه در جهرم بالاخره شروع کرد، اول به شهر خودش نرسید. دومین مسأله این هست که جاهایی سرمایه گذاری میکنه در جهرم که اسمی در کنه و منفعت داشته باشه، خیلی از افراد و ارگان ها که بازتاب خبری کمی دارند بهش مراجعه میکنند ولی دریغ از همکاری با آنها ، کارش برای دیده شدن هست نه خدایی وگرنه بین مراجعین اداری فرقی نمیزاشت، خیلی از پروژه هایی که ارگان های دولتی در جهرم بهش مراجعه کردن گفته نمیشه توی شهرهای دیگه انجام داده