جهرم خبر_نجمه پرنیان
شام غم انگیز هفتم مهر ماه است و شدت داغ سید حسن نصرالله، آه از نهاد همه ی ما برآورده است. اما آنچه داغ را سوزنده تر می کند آن است که در دارالمومنین جهرم، شهری با آن سابقه درخشان انقلابی گویا هنوز هیچ خبری نیست…
ندای هل من ناصر امام جامعه در پیامشان بلند شده و حکم جهاد به صراحت صادر گشته اما انگار هنوز به گوش های سنگین ما نرسیده که حداقل خبری از تجمعات و برنامه های مرتبط نیست.
مردم تهران که از همان دیشب تجمع کردند؛ شیرازی ها غیرت نشان دادند و امروز کنار ارگ کریم خان گرد هم آمدند.
اخبار تجمع و عزم میدان از گوشه گوشه کشور می رسد. همیشه برایمان تعریف کرده بودید که جهرم در جریان انقلاب اسلامی در کنار بزرگترین شهرهای کشور، جزء اولین شهر های حکومت نظامی بوده؛ برایمان از هزار و دویست شهید سرافراز گفته اید؛ برایمان از نوحه هایی گفته اید که کاخ ستم را زیر و زبر کردند؛ چه شده است که حالا از بسیاری مناطق دیگر عقب افتاده ایم و در اقامه عزای چنین شخصیت بزرگی تعلل می کنیم؟ گویا عقب ماندن از قافله دارد در این شهر به عادت تبدیل می شود.
امروز و در بحبوحه جنگ رسانه ای دشمن، اولین اقدام روایت می شود و اولین روایت پذیرفته می شود؛ چرا اجازه دادیم اولین روایت از شهر پر افتخارمان در کربلای هفتم مهر، سکوت و روزمرگی باشد؟
رونوشت به همه ی آن ها که مسئولند؟ نه!
رونوشت به همه ی جوانان انقلابی جهرم.