به گزارش جهرم خبر، تیم مینیفوتبال سیمکان، با اتکا به اراده و توان جوانان بومی شهرستان، توانست مسیری را طی کند که بسیاری از تیمهای پرهزینه و پرادعا سالهاست در حسرت آن ماندهاند. این تیم که تنها چند سال از راهاندازیاش میگذرد، امسال با پشتکار بازیکنانش از لیگ برتر به رقابتهای آسیایی رسید و در جمع چهار تیم برتر قاره قرار گرفت؛ افتخاری که حالا سیمکان خرا به عنوان نماینده ایران و آسیا در رقابتهای جهانی معرفی کرده است.
با وجود این دستاورد بزرگ، رسانه ملی کمترین توجهی به این موفقیت نشان نداد. نه شبکه ورزش صداوسیما و نه برنامههای پرمخاطبی چون «فوتبال برتر» واکنشی نسبت به این درخشش جوانان سیمکانی واکنشی نداشتند؛ تنها در حد یک خبر کوتاه در اخبار استانی منتشر شد که آن هم چنگی به دل نمیزد.
این در حالی است که اگر سیمکان در تهران یا شیراز بود، قاعده متفاوت مینمود: پخش زنده مسابقات، مصاحبههای اختصاصی، برنامههای ویژه، بنرهای بزرگ در سطح شهر، دیوارنگارههای عظیم و مراسم استقبال هزاران نفری.
این در حالیست که جوانان سیمکان بدون قراردادهای میلیاردی، حقوقهای ماهیانه یا اسپانسرهای پرقدرت، تنها با تکیه بر توان فردی و عشق به ورزش پا به میدان گذاشتند.
بیتوجهی رسانهای بار دیگر نشان داد که در نگاه آقایان، ایران تنها تهران است و سهم شهرستانها از افتخارآفرینی، سکوت و بیخبری.
اکنون پرسش جدی پیش روی افکار عمومی است که اگر امیدی به تهران نیست، چرا شیراز—که سیمکان را جزو توابع خود میداند—هیچ اقدامی نکرد؟ این بیتوجهی، نه تنها حق جوانان سیمکان، که حق همه شهرستانهایی است که با کمترین امکانات، بیشترین افتخار را برای ایران به ارمغان میآورند.