جهرم خبر-نجمه پرنیان| دیروز، جمعه 7 دی، راهپیمایی جمعه های خشم در جهرم برگزار شد. مردمی که بغض و نفرت از اسرائیل در قلب هایشان موج می زد، با اشاره امام جمعه محترم پس از برگزاری نمازجمعه به خیابان آمدند و هرچه فریاد داشتند بر سر آمریکا و اسرائیل کشیدند اما…
اما در کمال تعجب و تاسف، حضور زنان در این راهپیمایی و راهپیمایی های مشابه در هفته های قبل، قدر دانسته نشد! هیچ برنامه ریزی برای محل حضور زنان نشده بود و گویا تقاضایی هم برای حضور ایشان نبود…همچنین هیچ نقش زنانه ای در راهپیمایی تعریف نشده بود؛ نه در حین راهپیمایی و نه در هنگام قرائت بیانیه پایانی. عکس های منتشر شده نیز گویای همه چیز هست؛ عکس هایی که انگار در آن ها حضور زنان سانسور شده است.
این مسائل آن قدر در زمان ها، مکان ها و مراسم مختلف اتفاق می افتد که متاسفانه برای همه حتی خود خانم ها طبیعی جلوه می کند! اما یک جریان طبیعی بد! یک جریان طبیعی که کم کم باعث سوق پیدا کردن برخی زنان و دختران ما به سمت و سوی دیگری شده است و احتمالا به همین دلیل تعداد خانم های شرکت کننده در این راهپیمایی هم کم شده بود. وقتی جایگاه مشخصی نداریم، چرا باید شرکت کنیم؟!
گاهی در سطح برنامه ریزان، مسئله به سادگیِ یک بی توجهی است اما در عمل به تضعیف و نادیده گرفته شدن قشر مهمی از جامعه منجر می شود. گرچه ما زنان بایستی در برخی موارد، خودمان جایگاه خودمان را پیدا و آن را مطالبه کنیم اما گاهی گره کار با یک توجه ساده و برنامه ریزی مناسب مسئولین امر باز می شود. اساسا شاید بتوان گفت کارکرد نظام اسلامی باز کردن راه برای زندگی سالم و ایمانی است؛ راه که از سمت نظام اسلامی بسته باشد، کج راه های دیگر جلوه گر می شوند. مراقب باشیم و همین نکات کوچک را دست کم نگیریم.