به گزارش پایگاه خبری جهرم خبر، شهر جهرم، اگرچه بهدلیل جمعیت کمتر از پانصد هزار نفر کلانشهر محسوب نمیشود، اما بهعنوان یکی از شهرهای پرجمعیت استان فارس با چالشی جدی به نام ترافیک روبهرو است. این چالش که بیشتر در هسته مرکزی شهر نمایان میشود، ریشه در عوامل متعدد دارد؛ عواملی که طی سالیان متمادی انباشته شده و امروز به یکی از دغدغههای اصلی شهروندان و مسئولان تبدیل شده است.
پایگاه خبری تحلیلی جهرم خبر، قصد دارد این معضل را در گفتگو با کارشناسان مختلف مورد بررسی قرار دهد. در این بخش به گفتگو با «مجتبی رحمانیان» رئیس کمیسیون حمل و نقل و ترافیک شورای اسلامی شهر جهرم پرداخته ایم.
بافت فرسوده؛ نقطه آغاز مشکل
رحمانیان معتقد است، بافت تاریخی و فرسوده مرکز شهر، یکی از اصلیترین دلایل ترافیک سنگین در این محدوده است. این مناطق، بهدلیل عرض کم معابر و عدم تطابق زیرساختها با نیازهای روز، ظرفیت پذیرش حجم بالای تردد خودروها را ندارند.
سه ضلع مشکل ساز در هسته مرکزی
رئیس کمیسیون حملونقل و ترافیک شورای شهر جهرم، در این باره میگوید:عرض کم معابر در هسته مرکزی، عدم آیندهنگری در سالیان گذشته و افزایش تعداد خودروهای شخصی، از جمله عواملی است که وضعیت کنونی را رقم زده است.
عرض کم معابر؛ میراث بافت تاریخی و فرسوده
یکی از عوامل مهمی که ترافیک سنگین هسته مرکزی جهرم را تشدید میکند، عرض کم معابر است. بافت تاریخی این شهر که به یکصد سال پیش بازمیگردد، هرگز برای پاسخگویی به نیازهای حملونقل مدرن طراحی نشده است. معابر باریک، کوچههای تنگ و خیابانهایی که در گذشته تنها پذیرای عابران پیاده و تعداد معدودی وسیله نقلیه بودهاند، اکنون زیر بار سنگین خودروهای شخصی و عمومی فرسوده شدهاند.
رحمانیان در این خصوص میگوید:عرض کم معابر در هسته مرکزی یکی از بزرگترین موانع برای مدیریت ترافیک است. این مسئله حرکت خودروها را دشوار میکند و در مواقع اضطراری نیز مشکلات جدی برای دسترسی خودروهای امدادی ایجاد میشود.
حل این مشکل بهسادگی امکانپذیر نیست، چراکه گسترش معابر در بافت تاریخی با چالشهای مختلفی همراه است. با این حال، راهکارهایی مانند احداث مسیرهای جایگزین یا ایجاد پیادهراهها میتواند تا حدی این معضل را کاهش دهد که البته آن نیز در شرایط کنونی نیازمند همت مسئولان است.
عدم آیندهنگری؛ برنامهریزیای که هرگز انجام نشد
جهرم، مانند بسیاری از شهرهای دیگر، قربانی عدم آیندهنگری در توسعه شهری است. در دهههای گذشته، هنگام توسعه شهر، نیازهای حملونقل بهعنوان یک اولویت در نظر گرفته نشده است. نتیجه آن، خیابانها و مناطقی است که اکنون پاسخگوی نیازهای جمعیت و تعداد بالای خودروها نیستند.
رحمانیان معتقد است که: عدم آیندهنگری در سالیان گذشته، بهویژه در طراحی معابر و جانمایی ساختمانهای مهم، یکی از عوامل کلیدی در وضعیت کنونی است. اگر در گذشته برنامهریزی بهتری صورت میگرفت، اکنون با چنین مشکلاتی روبهرو نبودیم.
برای جلوگیری از تکرار چنین اشتباهاتی، نیاز به برنامهریزی بلندمدت، مطالعات دقیق و اعمال قوانین سختگیرانه در صدور مجوزهای ساختوساز وجود دارد.
افزایش خودروهای شخصی؛ باری بر دوش خیابانهای کمعرض
رشد روزافزون تعداد خودروهای شخصی نیز بهعنوان یکی دیگر از عوامل اصلی این بحران مطرح است. افزایش تمایل شهروندان به استفاده از خودروهای شخصی، در کنار نبود سیستم حملونقل عمومی کارآمد، فشار بیشتری به معابر وارد کرده است.
رحمانیان در این باره توضیح میدهد: افزایش تعداد خودروهای شخصی بدون توسعه متناسب زیرساختهای ترافیکی، عامل مهمی در افزایش معضل ترافیک است. نبود حملونقل عمومی مناسب، شهروندان را به سمت استفاده از خودروهای شخصی سوق داده است.
ایجاد سیستم حملونقل عمومی کارآمد، مانند اتوبوسهای شهری و تاکسیهای هوشمند، و همچنین فرهنگسازی برای استفاده کمتر از خودروهای شخصی، میتواند به کاهش این مشکل کمک کند.
خیابان منوچهری را کلا ببندند و سنگ فرش و پیاده رو کنند و کوچه ها را با زنجیر ببندند و مسیر خیابان را درخت کاری و نیمکت کنند. هم رونق بازار بیشتر می شود، هم ترافیک مرکز شهر کم می شود، هم اساسا شهر زنده تر می شود. مشکل این است که حتی همین الان هم دید مسولان، ساختن شهر برای ماشین هاست نه برای آدم ها. آدم ها در این شهر وجود ندارند. فقط ماشین وجود دارد که باید فکری به حالش کرد. نه عزیزان، شهر به مردمش زنده است. برای زنده بودن شهر نیاز به حضور افراد پیاده در شهر هست نه افراد سواره.