جهرم خبر| در میان باغهای قدیمی و حیاطهای سنتی جهرم، درختی بومی به نام «بکری» یا «بکرایی» سالها بخشی از زندگی روزمره مردم بود؛ درختی با میوهای کوچک و خوشبو که یادآور سادگی، خودکفایی و پیوند عمیق جهرمیها با طبیعت به شمار میرفت.
امروز اما حضور بکرای کمرنگتر از همیشه شده است. تغییر مسیر کشاورزی به سمت محصولات تجاریتر و پربازده، باعث شده این درخت بومی به تدریج جای خود را به گونههای رایجتر بدهد. نتیجه این روند، کاهش چشمگیر درختانی است که زمانی چشمانداز باغهای سنتی را شکل میدادند.
بکرای به دلیل سازگاری بالا با اقلیم خشک و نیمهخشک، مقاومت در برابر کمآبی و نیاز اندک به مراقبت، نمونهای از کشاورزی متناسب با شرایط بومی محسوب میشود. طعم خاص و کاربردهای سنتی آن نیز جایگاهی ویژه در سبد غذایی خانوادهها داشت. با این حال، نبود برنامههای مشخص حفاظتی، کمتوجهی به گونههای محلی و کاهش آگاهی عمومی، این میراث طبیعی را در معرض فراموشی قرار داده است.
احیای بکرایی میتواند از مسیر حمایت از باغداران، ثبت و نگهداری ذخایر ژنتیکی، معرفی فرهنگی این درخت و توسعه محصولات فرآوریشده آن دنبال شود. پیوند دادن این گونه بومی با گردشگری روستایی نیز راهی برای بازگرداندن توجه عمومی به ارزشهای کشاورزی محلی خواهد بود.