جهرم خبر| این روزها اگر گذرتان به فروشگاهها افتاده باشد، حتماً با شاهکار ادبی تازهای روبهرو شدهاید؛ برگهای کوچک با خطی درشت که میگوید: «به قیمت قدیم!»
قدیم؟
کدام قدیم؟ قدیمِ قاجار؟ قدیمِ قبل از افزایش دیروز؟ یا قدیمِ پنج دقیقه پیش که فروشنده هنوز ماشینحساب را زمین نگذاشته بود؟
در بعضی مغازهها، «قیمت قدیم» یعنی سه ماه پیش؛ زمانی که هنوز امید داشتیم اوضاع بهتر شود. در برخی دیگر، قدیم یعنی هفته گذشته؛ دورانی طلایی که انگار در کتابهای تاریخ ثبت شده است. بعضی اجناس هم «قیمت قدیمشان» مربوط به همین دیروز است؛ یعنی اگر زودتر میآمدید، شاید یک هزار تومان کمتر میپرداختید و حالا حسرت آن عصر باشکوه را بخورید.
از همه جالبتر، «قیمت قدیم لحظهای» است؛ یعنی قیمتی که تا شما پلک بزنید، به تاریخ میپیوندد. انگار برچسبها هم دیگر طاقت ماندن ندارند و مثل دلار، نوسان روحی گرفتهاند.
ما ماندهایم این «قدیم» دقیقاً چه کاربردی دارد؟ قرار است حس نوستالژی ایجاد کند؟ دلمان را خوش کند که زمانی ارزانتر بوده؟ یا فقط واژهای است برای اینکه گرانیِ امروز کمی مهربانتر به نظر برسد؟
راستش برای ما که جیبمان سالهاست با مفهوم «خالی» آشناست، قیمت قدیم و جدید چندان فرقی ندارد. هر دو در یک نقطه به هم میرسند: لبخندی تلخ، نگاهی به کارت بانکی و جملهای که زیر لب میگوییم: «باشه، همون قدیمش رو حساب کن…»