به گزارش جهرم خبر، در تاریخ ورزش ایران، نامهایی هستند که تنها بازیکن یا مربی نبودند، بلکه خود به بخشی از هویت یک رشته ورزشی بدل شدند. عنایتالله آتشی، متولد ۱۶ مرداد ۱۳۲۴ در جهرم، یکی از همین نامهاست؛ مردی که بیش از شش دهه از زندگیاش را وقف بسکتبال کرد و در قامت بازیکن، مربی، مدیر، گزارشگر و نویسنده، ردپایی ماندگار از خود بر جای گذاشت.
از زمینهای خاکی جهرم تا تیم ملی
مسیر حرفهای آتشی از جهرم آغاز شد؛ جایی که نخستین بار توپ بسکتبال را در زمینهای خاکی به گردش درآورد. بعدها با مهاجرت به تهران، استعدادش شکوفا شد و بهسرعت جای خود را در میان برترینهای کشور پیدا کرد. در سالهای ۱۳۴۴ و ۱۳۴۵ با تیم ارتش سوم، قهرمان ارتشهای ایران شد و در ادامه با تیم منتخب تهران، عنوان نخست مسابقات قهرمانی کشور را از آن خود کرد.
در سال ۱۳۴۷ پیراهن تیم ملی را بر تن کرد و سپس به عضویت باشگاه تاج درآمد؛ جایی که همزمان با بازی، مسیر مربیگری را نیز آغاز کرد. تنها پنج سال بعد، در سال ۱۳۵۲، نامش در فهرست مربیان برجسته کشور جای گرفت.
بنیانگذار آموزش آکادمیک مینیبسکتبال
آتشی در سال ۱۳۵۴ با راهاندازی نخستین مرکز آموزش آکادمیک مینیبسکتبال ایران در باشگاه تاج، بنیانگذار نسلی تازه از آموزش علمی این ورزش شد. سالها بعد، دو پسرش – دکتر مهران و دکتر مهراد آتشی – راه پدر را با تأسیس «مدرسه بسکتبال آتشی» ادامه دادند؛ میراثی خانوادگی که همچنان به پرورش استعدادهای نو مشغول است.
حضور در عرصههای بینالمللی
در میانه دهه پنجاه، او هدایت تیم ملی جوانان را در مسابقات بینالمللی کویت و فیلیپین بر عهده گرفت. پس از انقلاب نیز، با حضور در شورای ادارهکننده فدراسیون بسکتبال و گذراندن دورههای مربیگری بینالمللی در آمریکا، نقشی مؤثر در رشد علمی بسکتبال کشور ایفا کرد.
دعوت دوبارهاش از سوی فیبا برای شرکت در اجلاس جهانی مربیان در شوروی و ایتالیا، گواهی بر اعتبار حرفهای و جایگاه بینالمللی او بود.
صدای ماندگار بسکتبال
بسیاری از ایرانیها آتشی را نه در زمین، که از پشت میکروفن میشناسند. صدای آرام و تحلیلیاش بیش از چهار دهه از صداوسیما شنیده شد و گزارشهای او از رقابتهای داخلی و بینالمللی، برای نسلهای مختلف، خاطرهانگیز است.
او نخستین کسی بود که پس از انقلاب، مسابقات NBA را بهصورت زنده برای مخاطبان ایرانی گزارش کرد؛ تجربهای که بسکتبال حرفهای را به خانههای مردم آورد. آتشی دو بار عنوان «گزارشگر برتر صداوسیما» را نیز از آن خود کرد.
مدیر، مربی و معلم همیشه در صحنه
آتشی در کنار فعالیتهای فنی، سالها در عرصه مدیریت ورزشی نیز نقشآفرینی کرد. از ریاست ورزشگاه محمد نصیری (شهید حیدرنیا) تا معاونت مجموعه آزادی، و از حضور در بازیهای آسیایی ۱۹۷۴ تا تغییر نام باشگاه تاج به استقلال – پیشنهادی که خود او مطرح کرد – همواره در متن تصمیمهای کلان ورزش کشور بود.
در سطح باشگاهی نیز هدایت تیمهایی چون استقلال، پیکان، دانشگاه آزاد، کاوه، پگاه و پرسپولیس را بر عهده داشت و با بسیاری از آنها به قهرمانی رسید.
نویسنده و تاریخنگار بسکتبال
آتشی تنها به تجربهی میدانی بسنده نکرد. او سه اثر پژوهشی در حوزه تاریخ و آموزش بسکتبال تألیف کرده است:
۱. بسکتبال در گذر زمان
۲. بسکتبال و من
۳. پیشینه بسکتبال استانها – نخستین کتاب تاریخنگارانه دربارهی بسکتبال استانهای ایران.
تقدیر از یک عمر تلاش
به پاس دههها کوشش خستگیناپذیر، نشان «چهره ماندگار ورزش کشور» به عنایتالله آتشی اهدا شد؛ افتخاری درخور مردی که خود بخشی از تاریخ بسکتبال ایران است.
از زمینهای خاکی جهرم تا سکوی افتخار جهانی، او هرگز از حرکت باز نایستاد. آتشی، همچنان نمادی از تلاش، تعهد و عشق به ورزشی است که با صدای او در حافظه مردم جاودانه شد.