به گزارش جهرم خبر، سالهاست نام جهرم در کنار طرحهای بزرگی مطرح میشود؛ طرحهایی که هر کدام در آغاز، با وعده توسعه و اشتغالآفرینی معرفی شدند و امید را در دل مردم این شهرستان زنده کردند. اما اکنون، پس از گذشت سالها از کلنگزنیهای پرشکوه و تیترهای پرطمطراق، تنها چیزی که از آنها باقی مانده، تابلوهایی کنار جادهها و خاطرهای محو از وعدههایی است که هیچگاه به ثمر نرسید.
بندر خشک، راهآهن، منطقه ویژه اقتصادی، پتروشیمی، فرودگاه بینالمللی و حالا «دهکده لجستیک»؛ اسامی بزرگ و پرطمطراق، اما بینتیجه. جهرم همچنان با مشکلات اشتغال، زیرساختهای ناکافی، مهاجرت نخبگان و فرصتهای اقتصادی از دست رفته دستوپنجه نرم میکند؛ در حالیکه در همین شهر، هزاران میلیارد تومان بودجه در پروژههایی هزینه شده که هنوز نه کارکردی برای مردم دارند، نه حتی شفافسازی روشنی درباره چرایی توقف یا بیثمر بودن آنها صورت گرفته است.
اکنون که زمزمههای پروژه «دهکده لجستیک» به گوش میرسد، این پرسش اساسی پیش میآید: آیا این بار هم قرار است با فشارهای سیاسی و بدون مطالعه دقیق، پروژهای دیگر به مجموعه نیمهتمامهای جهرم اضافه شود؟
موضوع این نیست که مردم جهرم مخالف توسعهاند. اتفاقاً مردم این دیار بارها نشان دادهاند که همدلانه در کنار مسئولان ایستادهاند، به شرطی که نتیجهای ببینند. مسأله این است که طرحهایی با بار مالی بالا و تبعات اجتماعی گسترده، اگر بدون پیوست مطالعاتی و ارزیابیهای کارشناسی دقیق آغاز شوند، نهتنها به توسعه کمک نمیکنند، بلکه منابع مالی کشور را هدر داده و موجب بیاعتمادی مردم به ساختارهای اجرایی میشوند.
چرا باید شهری با این حجم از سرمایهگذاریهای ناتمام، باز هم قربانی یک طرح بیسرانجام دیگر شود؟ آیا زمان آن نرسیده که به جای افزودن پروژهای دیگر به لیست «بلاتکلیفها»، تکلیف پروژههای قبلی را روشن کنیم؟ اگر بندر خشک جهرم قرار بود به نقطه تحول در ترانزیت جنوب کشور بدل شود، اکنون چرا اثری از آن در فضای اقتصادی شهرستان دیده نمیشود؟ اگر منطقه ویژه اقتصادی میتوانست جهرم را به قطب صنعتی فارس تبدیل کند، چرا امروز نه سرمایهگذار دارد، نه زیرساخت عملیاتی؟ و اگر راهآهن، پتروشیمی و فرودگاه بینالمللی، تنها در حد تابلو و طرح باقی ماندهاند، چرا هیچگاه درباره میزان هزینهکرد، علت توقف، و راهکارهای احیای آنها گزارش شفافی به مردم داده نشده است؟
نظام جمهوری اسلامی ایران، نظامی است که مردم پایه آناند؛ و مردم، حق دارند بدانند با بودجههایشان چه میشود. پیش از آنکه پروژهای دیگر کلید زده شود، بهتر است نگاهی دوباره به گذشته بیندازیم. شاید بزرگترین پروژهای که امروز جهرم به آن نیاز دارد، نه یک طرح تازه، بلکه بازخوانی طرحهای قدیمی و احیای سرمایههای از دست رفته باشد.
امروز، مسؤولان شهرستان و استان در برابر یک انتخاب قرار دارند: یا راه گذشته را ادامه دهند و در آیندهای نهچندان دور، به لیست پروژههای بینتیجه، یک نام جدید اضافه کنند؛ یا اینکه با شجاعت، بایستند و از همانجا که مسیر اشتباه آغاز شد، بازگردند و تکلیف طرحهایی را روشن کنند که دستاوردی نداشته و امید مردم را نیز در میان سازههای نیمهکاره و ریلهای بیسرانجام دفن کردهاند.