جهرم خبر– نزدیک به دو ماه از آغاز جنگی میگذرد که سایه سنگینش علاوه بر آسمان کشور، بر سفره بسیاری از کارگران نیز افتاده است. کارگرانی که همواره در صف نخست آسیبهای اقتصادی بودهاند، این روزها بیش از همیشه در تنگنا هستند. در میان آنها، کارگران ساختمانی بیشترین آسیب را دیدهاند؛ قشری که نه کارفرمای ثابتی دارند، نه امنیت شغلی و نه حتی امیدی به دریافت بیمه بیکاری. بیمه بیکاری برای آنها، انگار به افسانهای دور و دستنیافتنی بدل شده است.
پس از پایان جنگ چهلروزه و اعلام آتشبس لرزان، اثرات مخرب این درگیری بهتدریج در عرصههای اقتصادی و اجتماعی آشکار شد. از فضای مجازی گرفته تا بازارهای سنتی، کسبوکارها یکی پس از دیگری ضربه خوردند و آمارهای رسمی هم گویای واقعیتی نگرانکننده است. به گفته معاون وزیر کار، در همین مدت حدود یک میلیون شغل از بین رفته است؛ آماری که بیشتر شبیه هشدار است تا گزارش.
کارشناسان حوزه کار میگویند رکود سنگین، افزایش هزینههای تولید و کمبود نقدینگی، روی تولید و اشتغال سایه انداخته و وضعیت معیشتی کارگران را بیش از پیش تحت فشار قرار داده است. در همین حال، افزایش ۶۰ درصدی حقوق و دستمزد کارگران در سال جاری، گرچه در ظاهر گامی حمایتی بود، اما در عمل برای بسیاری از کارفرمایان به باری سنگین تبدیل شد.
امروز کارگران جهرمی، همانند میلیونها کارگر در سراسر کشور، چشمانتظار روزهایی روشنترند؛ روزهایی که بتوانند چرخ ساده زندگیشان را نیز بچرخانند.
بااینحال، جنگ هر چه طولانیتر شود، این چرخ کندتر میچرخد، و بیم آن میرود که رابطه کارگر و کارفرما از همکاری برای ساخت آینده، به رقابت تلخ برای بقا تبدیل شود.
حالا دیگر امید، تنها سرمایهای است که کارگران دارند؛ امید به تصمیمات عاقلانه و عادلانهای که نگذارد این جنگ، به جنگ نان در سفرههای کوچک مردم بدل شود.