جهرم خبر| ماه رمضان، ماه روشنی دلها و یاد عارفان است؛ آنان که شب را به عبادت سپری میکردند و روز را به تعلیم و تهذیب. در میان نامهای درخشان روحانیان فارس، نام آیتالله حاج شیخ حسین شبزندهدار جهرمی چون خورشید میدرخشد؛ عالمی که علم و عرفان را در خدمت مردم و اخلاق قرار داد و تا واپسین نفس، چراغ ایمان را فروزان نگاه داشت.
او در ۱۸ اسفند ۱۳۰۸ خورشیدی (۸ شوال ۱۳۴۸ قمری) در شهر جهرم زاده شد؛ شهری که قرنها مأمن دانش و دیانت بوده است. در کودکی، ادب و تقوا را از پدری عابد و زاهد آموخت و مقدمات علوم دینی را در زادگاهش فرا گرفت. عطش او برای دانایی، پایش را به شیراز و سپس قم گشود؛ جایی که در محضر استادانی چون آیات عظام بروجردی، امام خمینی، داماد، گلپایگانی و علامه طباطبایی زانوی ادب زد و به مرتبه اجتهاد رسید.
اما تفاوت او با بسیاری از عالمان، در پیوند بیگسست علم و اخلاق بود. درسهای فقه و اصولش در مدرسه فیضیه و مسجد حضرت معصومه (س) نه تنها محفل دانش که مجلسی از صفا و تربیت دلها بود. شاگردانش بعدها میگفتند: در کنار استدلالهای دقیق فقهی، صدای استاد رنگی از یاد خدا داشت و نگاهش، آرامش میداد.
آیتالله شبزندهدار، از آن دسته علمایی بود که علم را در کتابخانه محدود نکرد. در سال ۱۳۴۴ با یاری عالمان و محبان علم، کتابخانه عمومی اسلامی جهرم را بنیان نهاد؛ جایگاهی که در کنار امامزاده ابراهیم (ع)، محفلی برای مطالعه، نیایش و آموختن و مبارزه با طاغوت و پرورش نیروهای مذهبی و انقلابی و مدیریتی شد. آنجا نه فقط کتابخانه، که مأمن روحهای جویای معنا بود.
قلم او نیز مانند زبانش روان و روشنگر بود. از مقالات قرآنیاش در مکتب اسلام و معارف جعفری گرفته تا کتابهای «در مسیر آسمان» و «پایان بیپایان»، همه نشان از روحی دارد که در جستجوی حقیقت بود. او حتی درباره معارف اخلاقی و مباحث غیبی قرآن، با نگاهی عالمانه و دلنگر به انسان امروز مینگریست.
از حضورش در جبهههای جنگ تا امضایش پای بیانیههای انقلابی، نشانهای از روح زمانشناس و وطندوستش بود. در هنگامه بحرانها، آرام سخن میگفت، اما سخنش بر دلها مینشست.
در تابستان سال ۱۳۹۳، آفتاب عمر این فقیه بصیر پس از عمری تلاش و تدریس، در ۴ مرداد مصادف با ۲۸ رمضان ۱۴۳۵ قمری در بیمارستان مسیح دانشوری تهران غروب کرد. قم در آن روزها شاهد اشک و بدرقهای بیپایان بود. پیکر مطهرش بر دوش شاگردان و مردم از مسجد امام حسن عسکری (ع) تا حرم حضرت معصومه (س) تشییع شد و آیةالله العظمی مکارم شیرازی بر پیکرش نماز گزارد.
امروز سالها از آن روز گذشته، اما چراغ یاد او خاموش نشده است. درسهای اخلاقش هنوز در نسخههای قدیمی سازمان تبلیغات اسلامی خوانده میشود، و مقالاتش در مجلات دینی همچنان الهامبخش است.