جهرم خبر | سالها انتظار میکشیم تا خیابانی آسفالت شود. روزی سرخوش از خانه بیرون میزنی، اما به جای خیابان صاف و نو، با تپهای از خاک و خرابه روبهرو میشوی. تازه معلوم میشود همان آسفالت نو را برای یک انشعاب حفاری کردهاند. خیابان بیشتر شبیه خاکریز دوران جنگ است تا کار عمرانی.
این تازه اول ماجراست؛ ماهها طول میکشد تا همان حفاری ترمیم شود. آن هم چه ترمیمی! شبیه وصلهکاری است تا آسفالت.
قصه درختان هم دست کمی از این ماجرا ندارد. با هزار زحمت نهالی کاشته میشود، سالها آب میخورد، سبز میشود، سایه میدهد، تازه وقتش رسیده مردم از زیباییاش لذت ببرند، که ناگهان اره به دست به جانش میافتند. انگار دق دل همه ناکامیها را باید سر این درخت بیچاره خالی کنند.
طنز ماجرا همینجاست؛ تلاشهای بیپایان، نتیجههای نیمهکاره و شهری که گاهی بیشتر به صحنه یکی از قسمتهای پت و مت شباهت دارد تا یک کار عمرانی حسابشده. انگار هر پروژهای، به جای آنکه گرهی باز کند، گره تازهای میزند.
در نهایت، ما میمانیم و شهری که هر روزش یک قسمت تازه از سریال بیپایان «پت و مت» است؛ با همان دستاندازها و درختهایی که قربانی بیتدبیری میشوند.