جهرم خبر| حدود یک هفتهای میشود که مدارس جهرم، به بهانههایی مثل آلایندگی هوا یا شیوع آنفولانزا، درهایشان را به روی دانشآموزان بستهاند. حالا بعد از این همه تعطیلی، بچهها برگشتهاند سر کلاس، اما هیچکس نمیپرسد: آیا واقعاً اوضاع بهتر شده؟
اگر تعطیلیها برای کاهش آلایندگی بوده، باید گفت که آلایندگی جهرم نه از آسمان میآید، نه از خودروها؛ از دل همان کورههای زغالی است که شب و روز دود میسازند و خیال خاموش شدن ندارند. مدرسه تعطیل شود یا نشود، کورهها کار خودشان را میکنند.
اگر هم پای آنفولانزا وسط باشد، تازه اول راهیم. هنوز زمستان نیامده، هنوز سرمای واقعی شروع نشده، و اگر قرار باشد با هر موج بیماری، مدارس تعطیل شوند، باید تقویم را از نو بنویسیم؛ چون تا پایان سال، تعطیلیها بیشتر از روزهای کلاس خواهد بود.
مسئله اینجاست که نه کسی توضیح میدهد چرا تعطیل شدیم، نه کسی میگوید چرا برگشتیم. فقط میدانیم یک هفتهای کلاس نبود، حالا هست. اما آیا آنفولانزا تمام شده؟ آیا هوا پاک شده؟ یا فقط نوبت برگشتن بود؟
انگار ماجرا بیشتر شبیه یک نمایش است تا تصمیمی کارشناسی. تصمیمها میآیند و میروند، بیآنکه مشخص شود «آیا واقعاً مشکلی حل شد؟» و اینجاست که طنز تلخ ماجرا خودش را نشان میدهد؛ تعطیلیهایی که نه درماناند، نه پیشگیری، فقط یک جور عقبانداختن مسئلهاند.