به گزارش جهرم خبر، در سپهر روحانیت جهرم، نام آیتالله سید علیاکبر آیتاللهی به عنوان عالمی فرهیخته و فقیهی مجتهد ثبت شده، و در حافظه مذهبی مردم، با تصویری آمیخته به معنویت و تواضع همراه است. تصویری که هر ساله در عاشورا، بار دیگر احیا میشود؛ تصویری از عالمی که با پای برهنه، در حالیکه شال عزا بر دوش داشت و تحتالحنک سیاه بر گردن، آرامآرام وارد مجلس عزا میشد، در میان صدها عزادارِ چشمانتظار، گام در فضای بیرونی بیت شریف خود مینهاد.
او پیش از ورود به منبر، تربت مقدس سیدالشهدا(ع) را بر پیشانی و گونه و سینه میکشید؛ آیینی که ترجمان معرفتی بود عمیق به اسرار عاشورا. وقتی به منبر میرفت، جمعیت عظیم در حیاط، اتاقها، پشتبامها و حتی کوچههای اطراف، در سکوتی متراکم غرق در انتظار میماندند. آنچه بر زبان میآورد، اشاراتی بود به افقی دور، به حزن بیکرانهای که صدای او را به لرزه میانداخت.
آیتالله آیتاللهی، چنانکه روایت شده، در واپسین لحظات منبر، به رسم ادب و ارادت، عمامه از سر برمیگرفت و با سری برهنه، ادامه مصیبتخوانی را با لحنی سوزناک و تهییجشده میخواند. نوای گریه او، پیش از نوحهخوانی رسمی، شعلهورکننده شعور و شور عزاداران میشد. به محض پایان روضه، مرثیهسرایان، نوحه معروف عاشورای او با عنوان «عزای شاه شاهان» را آغاز میکردند و آیتالله در میان مردم، ایستاده، همدل با آنان سینه میزد.
شعر معروف «عزای شاه شاهان» که او در سالهای حیات خود با صدایی محزون میخواند، بعدها نیز توسط مداحان شاخص منطقه، همچون مرحوم شیخ حسین قناعتیان، در ظهر عاشورا در آرامگاه او زمزمه میشد:
عزای شاه شاهان است امروز
حسین تا ظهر، مهمان است امروز
اشعار او از چنان عمقی برخوردار است که هم توصیفی از واقعه است، هم زبانی برای گریستن، هم پلی میان نسلها. و این نکتهایست درخشان در سنت عاشورایی شهر جهرم: پیوند علم و عاطفه، فقه و مرثیه، تقوا و حضور.
حضور او در مجلس عاشورا، هم از جهت جایگاه علمی و اجتماعی، هم از بُعد معنوی و سلوک شخصی او نیز، در ذهن مردم جاودانه مانده است. نقل است که ایشان از اهل دعای مجاب بودند؛ دعایی که در حین عزاداری، با زبان اشک بیان میشد، نه کلام صرف.
اکنون، سالها پس از ارتحال آن عالم ربانی، هنوز ظهر عاشورا در جهرم، نام و صدای او زنده است. تربت بر پیشانی، اشک در چشم و نوای شعر «عزای شاه شاهان»… اینجا حافظهای جمعی از یک سنت اصیل است؛ سنتی که از یک خانه آغاز شد و به درون قلبهای هزاران دلدار اباعبدالله(ع) راه یافت.
