جهرم خبر– نوشیدنِ یک لیوان آبِ گوارا در گرمایِ جهرم، چند سالی میشود که به یکی از دغدغههای روزمره مردم تبدیل شده است. گلایهها از «طعم» و «کیفیت» آب شرب، موضوعی نیست که از دید مسئولان پنهان مانده باشد؛ اما چرا با وجودِ ظرفیتهای بزرگی مثل سد سلمان فارسی، هنوز بخشی از شهروندان از این وضعیت رضایت کامل ندارن
ریشه در اختلاطِ منابع
محمدرضا رضایی کوچی، نماینده مردم جهرم در مجلس، با تاییدِ نگرانیهای شهروندان، پرده از یک چالش فنی برداشت. به گفتهی او، «آبِ خروجی از سد سلمان فارسی با آبِ استحصالی از چاهها، در یک مخزن مشترک مخلوط شده و پس از آن راهیِ منازل میشوند.»
این فرآیندِ ترکیب، عملاً باعث میشود که کیفیتِ آبِ، تحت تأثیرِ قرار بگیرد و آن طعمی که مردم انتظار دارند، حاصل نشود. در واقع، حضورِ املاحِ متفاوت در آبهای زیرزمینی (اصطلاحاً آبهای آهکی) باعث میشود تا تفاوتِ کیفیتِ آب سد با آب چاه، در کامِ شهروندان احساس شود.
با این حال، نماینده جهرم از تلاشها برای تغییر این وضعیت خبر میدهد. استراتژیِ فعلی، تمرکز بر روی ظرفیتهای تصفیهخانه است. هدفگذاریِ کلان این است که با بهرهگیری حداکثری از پتانسیل تصفیهخانه، آبِ سد سلمان فارسی با کیفیت بالا تصفیه شده و به شکلی مدیریت شود که سهمِ بیشتری از آن با طعمی بهتر و املاحِ استاندارد به شبکه سراسری منازل وارد شود.
گذار از «تأمینِ کمی» به «ارتقای کیفی»
سالها دغدغهی اصلی جهرم، «تأمینِ آب» بود تا از بحرانِ تشنگی فاصله بگیرد. امروز اما با رسیدنِ آبِ سد به شهر، فاز جدیدی از مطالبات آغاز شده است.
مردمِ جهرم حق دارند که آبی استاندارد و با طعمی مناسب مصرف کنند.
با این وجود، آنچه برای شهروندان اهمیت حیاتی دارد، مشاهدهی نتیجهی این وعدهها در شیرِ آبِ خانههایشان است. اگر تصفیهخانه بتواند بر فرآیند اختلاط غلبه کند و سهمِ آب باکیفیت را در شبکهی خانگی افزایش دهد، میتوان امیدوار بود که پروندهی «طعم ناخوش آب»، در آیندهای نزدیک به خاطرات بپیوندد. تا آن زمان، چشمِ مردم به عملکردِ فنیِ تصفیهخانه دوخته شده است تا وعدهها، به گوارایی در خانهها جاری شود.