جهرم خبر، هر از گاهی در شهر، میزهایی با عنوان «میز خدمت» برپا میشود؛ فرصتهایی که قرار است شهروندان بتوانند بیواسطه، مشکلات و مطالبات خود را با مسئولان در میان بگذارند و مسیر پیگیری امورشان را کوتاهتر کنند. در ظاهر، این سازوکار برای کاهش فاصله میان مردم و مدیران طراحی شده است؛ اما در عمل، همیشه آنگونه که انتظار میرود مورد استقبال قرار نمیگیرد.
نگاهی به این میزهای خدمت نشان میدهد که در برخی موارد، شمار مراجعهکنندگان چندان بالا نیست و آنطور که باید، شهروندان از این امکان برای طرح مستقیم مسائل خود استفاده نمیکنند. این در حالی است که بسیاری از مردم، اگر پای صحبتشان بنشینی، حرفهای ناگفته و مطالبات جدی فراوانی دارند؛ مطالباتی که گاه سالها در ذهن و زندگی روزمرهشان انباشته شده است.
در سوی دیگر اما، تجربهای متفاوت دیده میشود؛ زمانی که نماینده شهر در همین میزهای خدمت یا حتی در کوچه و خیابان حاضر میشود، حجم مراجعهها به شکل محسوسی افزایش مییابد. مردم در چنین موقعیتی، مسائل خود را با نماینده در میان میگذارند تا او آنها را به مسئولان مربوطه منتقل کند. همین موضوع نشان میدهد که بسیاری از شهروندان، مسیر پیگیری از طریق نماینده را مؤثرتر و سریعتر از مراجعه مستقیم به دستگاه اجرایی میدانند.
این وضعیت، در عمل، پرسشی جدی را پیش روی مدیریت شهر قرار میدهد؛ اینکه چرا سازوکاری که قرار بوده ارتباط مردم با مسئولان را بیواسطه و آسان کند، در برخی مواقع کارکرد اصلی خود را بهطور کامل نشان نمیدهد؟ و چرا هنوز بخشی از مردم ترجیح میدهند مشکلات خود را به جای طرح مستقیم با مسئول مربوطه، از مسیرهای غیرمستقیم دنبال کنند؟
به نظر میرسد آنچه بیش از همه اهمیت دارد، تقویت اعتماد عمومی به میزهای خدمت و ایجاد این باور در میان مردم است که مراجعه مستقیم به مسئول، میتواند به نتیجهای روشن، سریع و ملموس منجر شود؛ نتیجهای که در نهایت، هم برای شهروندان سودمند است و هم برای نظام اجرایی شهر.